De verhalen van onze ambassadeurs

Id's me is trots dat een aantal mensen uit willen dragen hoe belangrijk ons product voor hen is.
Ervaringen, echte verhalen, motiverende adviezen, kortom het waarom en nut nog eens duidelijk gemaakt.
En soms doet je dat beseffen dat het jou ook had kunnen gebeuren, wat zij hieronder vertellen.

Lees onderstaand het aangrijpende verhaal van Monique.
Haar overkwam dit recent, en dankzij de tag die Richard bij zich droeg werd zij tijdig geinformeerd over hoe het met hem ging en waar hij was.
Haar verhaal:

Herken je dit?

Je hebt een rondje hard gelopen en als je thuis komt, gaat ook je man een rondje lopen. Je hoort wel wat en waar hij gaat lopen, maar je registreer het niet. Het gaat namelijk al jaren goed. Maar dan komt die ene keer dat het anders gaat. Je verwacht iemand rond een bepaald thuisstip weer thuis, maar hij komt niet. Je wordt ongerust, loopt buiten een rondje of hij ergens staat te kletsen en de tijd verstrijkt. Dan roep je de hulp van je buren in om te kijken wat te doen. Het klopt niet dat hij er nog steeds niet is. Zouden die sirenes en traumahelikopter voor hem zijn geweest? En dan gaat je mobiel. Je mist het telefoontje, maar op je voicemail heeft een arts van de IC van het AMC ingesproken. Je man is opgenomen. Eindelijk weet je waar hij is.

Door een tag op zijn schoen is zijn identiteit achterhaald. Deze was door de hulpdiensten niet eerder opgemerkt en een oproep via burgernet en op facebook hadden ook niet geleidt tot identificatie. In het AMC werd verteld hoe blij ze waren dat ze de tag vonden en familie konden inlichten. Ook uit contact met de politie is mij later verteld hoe veel moeite men heeft gedaan om de identiteit van mijn man te achterhalen.

Voorkom deze situatie en zorg ervoor dat je te identificeren bent. Niet alleen voor jezelf, maar ook voor familie/vrienden en de hulpdiensten. In dit geval is het goed afgelopen, maar het tijdig kunnen identificeren zou het verschil maken tussen wel of geen afscheid kunnen nemen van je geliefde.

Monique

We stellen graag nog een Ambassadeur van Id's me voor: 
Marco Hoogenraad.
Lees hieronder zijn verhaal.

Wat een eer om ID's ME ambassadeur te mogen zijn.

Van 2000-2016 ben ik zeer fanatiek wedstrijd triatleet geweest. Eigenlijk nooit serieus geblesseerd geweest tot ik overging op het "echte" werk - de lange afstand- waarbij ik in 2012 en 2013 een paar flinke fietsongelukken heb gehad. Boven boven wonder ben ik in deze drie ongelukken bij kennis gebleven en kon ik vertellen wie ik was.

Afgelopen 5 mei is mijn vrouw, mijn allesie en mijn grootste triathlonfan overleden aan de gevolgen van kanker. Speciaal voor haar, mezelf en onze 2 kids trek ik wederom de triathlonschoenen aan om de Frysman te doen op 3 juli 2021! En vanaf de eerste training draag ik een ID's Me armband. Ik hoop het natuurlijk niet maar ik wil er nu altijd vanuit gaan dat ik herkend wordt! Daarnaast is het een mooi sierraad! Mooi en noodzakelijk!

Marco

We kregen de volgende tekst aangeleverd van een van de eerste Id's me klanten in 2014.
Het spreekt eigenlijk voor zich. Lees het maar eens.

Sinds mijn sportleven (2014) als wielrennen en veldrijder gekozen om niet meer met een verlept papiertje met telefoonnummer van mijn vrouw op training te gaan.

Waarom, voorheen kwam ik er bij terugkomst vaak achter dat ik niks bij me had of het papiertje ondertussen onleesbaar geworden, hoe mijn vrouw er ook op hamerde dat ik iets mee moest hebben in het geval dat, toch vergat ik het soms.
Om daar ontzorgt te worden en altijd iets bij me te hebben, gezocht naar een leverancier van SOS bandjes, name tags oid.
Zodoende kwam ik terecht op de site van id's me SOS armbandjes.

Een exemplaar besteld, geleverd met meerdere maten bandjes waar de SOStag op geplaatst kan worden, en dagelijks gaan dragen.
Waar ik toen vrijwel dagelijks sport beoefende in de vorm van wielrennen en veldrijden bleef de armband zodoende 24/7 om mijn pols, ongeacht of ik aan het sporten was of niet.
Hierbij hoefde ik dus ook nooit stil te staan bij het feit of ik mijn gegevens bij me heb in geval van nood en/of ongeval, en in dat geval contact kan worden gelegd met mijn directe familie.

Voorwaarde was dat ik geen hinder zou ondervinden van het dragen, er goed uitziet, en de armband als natuurlijk zou gaan beschouwen, je naakt voelen als ik hem niet om zou hebben heb dus.
Ook de leesbaarheid zou van goede kwaliteit moeten zijn en blijven icm de dagelijkse handelingen en sportbeoefeningen.

Mijn SOSarmband van 2014 is nog steeds mijn dagelijkse metgezel en wordt nog meer op de proef gesteld dan in het begin.
Nog steeds 24/7 id's me, on'me, on the job, op de racefiets, mtb, veldritfiets, tijdrijden, tijdens het open water zwemmen, hardlopen en trailrunnen en onder de douche!

Nu waarom deze informatie, zelf vind ik het voor mezelf en voor mijn naaste een prettig idee altijd identificeerbaar te zijn op moment dat je zelf iets overkomt en niet meer aanspreekbaar bent.
Je kunt deze informatie delen met behulp van je smartphone, echter deze heb ik niet altijd bij me met het zwemmen, hardlopen of andere situaties. Met deze SOS armband is dat geen issue.
Aangezien mijn SOS armband nog steeds dienst doet en nog goed leesbaar is na ruim 6 jaar 24/7 dragen deel ik deze ervaring, zodoende anderen weten wat ze aanschaffen en welke kwaliteit ze kopen.

id's me, on'me!

Roel

We verwelkomen nog meer Ambassadeurs van Id's me.
Ieder met zjn eigen motivatie.
Lees het verhaal  van Lars.

Ik ben fanatiek triatleet en vooral buitensporter.
Ik train vaak alleen en ga dan t liefst de bossen in met mijn mountainbike of hardlopend.
Ook zwem ik in open water. We zijn veel in het buitenland, doen internationale Xterra's, fietsvakanties en maken tochten door de bergen.
Een ongeluk is snel gebeurd op paadjes en langs afronden.
Telefoon en paspoort neem ik dan vaak niet mee.
Id's me is cruciaal bij ongelukken in afgelegen gebieden en het geeft een veilig gevoel, als ik een ongeluk krijg. 

Lars


Je brengt je kind naar de sportclub, naar school, naar de opvang. Is dan de trainer, juf of meester of die lieve dame in de BSO opeens ook degene die alles weet van je kind? Welke medicijnen, welke juist niet, het telefoonnummer van papa of mama. Misschien is het ergens wel opgeborgen in een map of ter sprake gekomen op een intake gesprek of eerste keer dat je kind daar kwam. Maar in de hectiek van het moment dat er iets gebeurt, is het toch voor de hulpverleners die ze dan opeens ook nog eens geworden zijn, vervelend als ze niet precies weten wie te bellen om te melden dat er iets is. En de medische zorgverleners vinden het ook vast wel prettig om te weten of er medische zaken zijn waar rekening meegehouden moet worden. Ligt die verantwoordelijkheid niet bij jullie, de ouders?

Door het gebruiken van onze website, ga je akkoord met het gebruik van cookies om onze website te verbeteren. Dit bericht verbergen Meer over cookies »
U maakt gebruik van een verouderde versie van
Internet Explorer, klik hier om deze te updaten.
x